تصاویر زیباترین هتل های زیر دریا

تصاویر این هتل‌های زیر دریایی را با هم می‌بینیم.

هتل آتلانتیس جزایر نخل امارات (Palm Atlantis) :

این هتل فوق لوکس که هزینه اقامتش شبی ۵۰۰۰ دلار است، در این هتل خدمه شخصی ۲۴ ساعت در اختیار شما است و صابون حمامش دارای پوسته‌ای از ۲۴ قیرات طلای خالص است. چشم انداز آن در زیر دریا مشرف بر منظره‌ای بستر مرجانی دریا شامل ۶۵۰۰۰ موجود دریایی از جمله کوسه‌ها و سفره ماهی‌ها است

اقامتگاه تفریحی مانتا در جزیره پمبای تانزانیا (Manta Resort) :

در یک جزیره شناور شخصی واقع شده و مشرف به مناظر اقیانوس هند است

مهمانسرای واستراس آتر در سوئد (Västerås Utter Inn) :

یک هتل شناور است و اطاق خواب آن منظره زیر دریایی دارد

اقامتگاه ورد سنتوزا در سنگاپور (World Sentosa Resort) :

شما می‌توانید در این هتل اطاق خود را در طبقات ۱ تا ۱۱ انتخاب کنید که خدمات هر اطاق شامل جکوزی، تراس فضای باز، مبلمان و خدمه شخصی است. می‌توانید از پنجره اطاق خود ۱۰۰۰۰۰ حیوان از ۸۰۰ گونه جانوری دریایی از جمله دلفین‌های کمیاب و کوسه‌های سر چکشی را تماشا کنید

اقامتگاه و اسپای هاوافن فوشی لایم در مالدیو (Huvafen Fushi LIME) :

در این اسپا مثل این است که در آکواریوم خصوصی خودتان از مراقبت‌‌های خاص برای سلامتی‌ بهره‌مند می‌شوید

هتل زیر آبی پلنت اوشن در کوبا) (Planet Ocean Underwater Hotel :

در بین هتل‌های زیر دریایی از نظر لوکس بودن مقام اول را دارد. اولین هتل از این مجموعه هتل‌ها است که قرار است ۱۵ هتل دیگر مثل آن را بسازند. شایعه است که مسئولان آن می‌خواهند یک سالن مراسم عروسی زیر آبی نیز برایش بسازند

رستوران زیر دریایی آیدا در جزیره رنگالی کونراد مالدیو (Conrad Maldives Ithaa Undersea Restaurant) :

اگر به مالدیو سفر می‌کنید، حتما به این رستوران بی نظیر را که در عمق ۵ متری زیر آب دریا واقع شده سری بزنید و از منظره ‌های پانورامایی و غذاهای سبک مالدیوی – غربی آن لذت ببرید.

تصاویر زیباترین هتل های زیر دریا



آبشارهای شگفت انگیز امریکا

آبشارها یکی از زیباترین پدیده‌های طبیعی کره زمین هستند. یک سری از آنها شناخته شده و به راحتی قابل دسترس هستند و برخی از آنها در گوشه و کنار کوهستان‌ها و جنگل‌های ناشناخته پنهان مانده‌اند. در اینجا شاهد عکس‌های زیباترین و باشکوه‌ترین آبشارهای کشور آمریکا خواهید بود.

آبشار ورنال (Vernal Fall) :

این آبشار در پارک ملی یوسمایت کالیفرنیا قرار دارد

آبشار واتکینز گلن پارک ایالتی (Watkins Glen State Park waterfall) :

آبشاری در یکی از دره‌های پارک ایالتی واتکینز گلن در نیویورک

آبشار آمریکایی (American Falls) :

غار بادهای نزدیک پایگاه توریستی این آبشار بسیار معروف است. آبشاری که ازنظر زیبایی با آبشار نیاگارا مقایسه می‌شود

آبشار هاواسو (Havasu Falls) :

این آبشار در منطقه سرخپوستی هاواسوپی در پارک ملی گرند کانیون آریزونا قرار دارد

آبشار گرند (Grand falls) :

آبشار گرند در رودخانه کوچک کلورادو در منظره غروب آفتاب منطقه فلگ استف آریزونا

آبشار آلامره (Alamere Falls) :

آبشار آلامره در پارک ملی منطقه ساحلی پوینت ریز بالیناس کالیفرنیا واقع شده است و یکی چند آبشاری است که به اقیانوس پاسیفیک می‌ریزند

آبشار پایین یوسمایت (Lower Yosemite Falls) :

گردشگران به آبشار‌های پایین یوسمایت در پارک یوسمایت دره یوسمایت کالیفرنیا هجوم آورده‌اند

آبشار آکاکا(Akaka Falls) :

در آبشارهای آکاکا واقع در پارک ملی آکاکا که در امتداد جنوب شرقی نوار ساحلی هاماکوا در جزیره هاوایی واقع شده است، شما با یک پیاده روی صحرایی کوتاه می‌توانید این آبشارهای پر زرق و برق را ببینید. این آبشارها معروفترین آبشار جزیره اصلی هاوایی هستند.

آبشار پالوس پارک ایالتی (Palouse Falls State Park) :

منظره غروب آفتاب روی آبشارهای پالوس که به عمق در کانیون در پارک ملی پالوس واقع در لاکراسه واشنگتن می‌ریزد

آبشار ما‌لتنوماه (Multnomah Falls)

آبشار ما‌لتنوماه در رودخانه دره کلمبیا در ناحیه ما‌لتنوماه، ایالت اورگان

آبشار شوشون (Shoshone Falls) :

یک منظره شاخص از آبشار شوشون که به نیاگارای غرب هم مشهور است، مشرف بر رودخانه مار ، آبشار ۲ قلوی ناحیه جروم در آیداهو

آبشار مانا وایوپونا (Manawaiopuna Falls) :

این آبشار در جزیره کائو آی هاوایی قرار دارد. ممکن است شما آن را در فیلم ژوراسیک پارک محصول سال ۱۹۹۳ دیده باشید

آبشار رامونا (Ramona Falls) :

این آبشار در جنگل ملی مانت هود در منطقه مانت هود اورگان واقع شده است

آبشار ۳ گانه (Triple Falls) :

آبشارهای ۳ گانه انی اوتا گریکز) ( Oneonta Creek’s در دره غربی اورگان

آبشار کامبرلند (Cumberland Falls) :

این آبشار در اقامتگاه – پارک ایالتی نزدیک منطقه کوربین ایالت کنتاکی قرار دارد

آبشار روبی (Ruby Falls) :

روبی یک آبشار زیر زمینی است که در منطقه چاتانوگای ایالت تنسی واقع شده است

آبشار برادویل (Bridalveil Fall) :

این آبشار در دره یوسمایت پارک ملی یوسمایت کالیفرنیا قرار دارد

آبشار بلک واتر (Blackwater Falls) :

این آبشار در پارک ملی بلک واتر منطقه تاکر کانتی در غرب وایومینگ قرار دارد

آبشار برایدال ویل (Bridal Veil Falls) :

این آبشار در منطقه والدز آلاسکا قرار دارد

آبشار برنی (Burney Falls) :

این آبشار در پارک ایالتی مک آرتور برنی در منطقه شمال برنی کالیفرنیا قرار دارد

آبشارهای شگفت انگیز امریکا



هلند کشور لاله ها هلند به کشور لاله ها مشهور است و دلیل آن نیز مزارع پهناور انواع گل های لاله در این سرزمین زیبا است. زمانی که اسم هلند به میان می‌آید، بیشتر افراد به یاد شهر زیبای آمستردام می‌افتند و چراغ‌های زیبا و کافی‌شاپ‌های بی‌نظیرش. علاوه بر این، نام این کشور زیبا با لاله و گل پیوند خورده است. اما غیر از این‌ها، این کشور زیبا چیزهای زیادی برای ارائه به گردشگران دارد. هلند، کشوری با تاریخی غنی، شهرهای قدیمی، خیابان‌های سنگ‌فرش و کانال‌های آب است. مزارع زیبا و وسیع، آسیاب‌های بادی مشهور و حتی سواحل زیبا، بخش‌های دیگری از دیدنی‌های هلند هستند. بسیاری از گردشگران در سفر به هلند تنها از آمستردام دیدن می‌کنند و برای مدت کوتاهی در این کشور می‌مانند. با این کار، بسیاری از زیبایی‌های این کشور را از دست می‌دهند. برای لذت بردن از تک تک جاذبه‌های بی‌نظیر توریستی و گردشگری هلند، باید روزها زمان در نظر گرفت. بازدید از شهرهای خلوت و کمتر شناخته شده و جاذبه‌های طبیعی متعدد، سفر شما به این نقطه از کره‌ی خاکی را تکمیل می‌کند و زیباترین خاطره‌ی زندگی‌تان را رقم می‌زند.

ژانویه هر سال در کشور هلند به روز ملی لاله معروف است و دلیل انتخاب این روز به خاطر شروع فصل رویش لاله در این کشور است. در این روز مردم هلند در میدان اصلی شهر آمستردام هلند جمع می شوند و به صورت مجانی به آنها گل لاله می دهند.

هلند کشور لاله ها



تصاویر زیبا از ماسوله در سال ۱۳۴۷

عکس هایی دیدنی از روستای تاریخی و زیبای ماسوله گیلان که توسط عکاسی به نام علی قهاری در سال ۱۳۴۷ گرفته شده اند.

تصاویر زیبا از ماسوله در سال ۱۳۴۷



روستاهای دره Dades مراکش

شاید کشور مراکش به عنوان یک مقصد گردشگری چندان شناخته شده و محبوب نباشد، اما از نظر بسیاری از توریست‌ها و گردشگرانی که به این منطقه سفر کرده‌اند، در زمره‌ی محبوبترین و دیدنی‌ترین مقاصد گردشگری جهان قرار گرفته است. در این قسمت با یکی از جاذیه‌های طبیعی این کشور آشنا خواهیم شد.

در قسمت شرقی کوه‌های اطلس کبیر (High Atlas) در مراکش و در نزدیکی شهر تینرهیر (Tinerhir)، دو رودخانه‌ی تودرا (Todra) و دادِس (Dades) در ۴۰ کیلومتر انتهایی مسیر خود در میان این کوه‌های بلند، ژرف‌دره‌ای را حفر کرده‌اند که تودرا جورج نامیده می‌شود. حدودا در ۱۵ کیلومتری شهر تینرهیر که در زبان عربی تنغیر (Tinghir) نامیده می‌شود، این ژرف‌دره به طور خارق‌العاده‌ای، زیباترین شکل ممکن را پیدا می‌کند. در این قسمت از دره، ارتفاع دیواره‌های بلند آن تقریبا به ۶۰۰ متر می‌رسد و فاصله‌ی دیواره‌های دو سمت این دره از همدیگر فقط ۱۰ متر است در حالی که دیواره‌های صاف و هموار این ژَرف‌دره در هر دو سمت ۱۶۰ متر ارتفاع دارند. گفته می‌شود که این دیواره‌های عظیم سنگی در طی روز به طرزی سحرآمیز تغییر رنگ می‌دهند. در ته ژرف‌دره‌ی تودرا جورج (Todra Gorge)، رودخانه‌ای جریان دارد که آب بسیار خنکی دارد. در یک زمان خاص، آب بسیار زیادی در این رودخانه جاری می‌شود که از اندازه‌ی این ژَرف‌دره کاملا مشهود است که این آب، دل صخره‌ها را شکافته و جریان یافته است.

 

این رودخانه از زمانی که خشک شده و میزان آب آن کاهش یافته به یک رودخانه‌ی یخچالی تبدیل شده است. آب این رودخانه توسط نهرهایی که از یخچال‌های طبیعی کوهستان بوجود می‌آیند، تامین می‌شود. یک جاده‌ی آسفالت که به خوبی نگهداری و مرمت می‌شود، در تمام مسیر تینرهیر به تودرا جورج و مناطق اطراف آن کشیده شده و این مناطق را به همدیگر متصل می‌کند. این دره‌ی زیبا به دلیل وجود توقفگاه‌های فراوان، برای پیاده‌رویی کردن و عکاسی، مکان بسیار مناسبی است. این صخره‌های مستحکم با سطح ناهموار خود برای صخره‌نوردان حرفه‌ای فرصتی را ایجاد می‌کنند تا از این طبیعت بی‌نظیر استفاده کنند. گردشگران این منطقه می‌توانند در یکی از هتل‌ها یا کلبه‌های کوچکی که توسط افراد محلی در این دره و در کنار رودخانه ساخته شده‌اند، شب را بگذرانند.

در پی این فعل و انفعالات طبیعی روستاهایی زیبا و جذاب در این ناحیه به وجود آمده اند که جزو جاذبه های گردشگری طبیعی مهم مراکش به شمار می روند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

جمع آوری : tourism7.com

منابع : kojaro.com

روستاهای دره Dades مراکش



جاذبه های توریستی نروژ

پادشاهی نروژ که در زبان نروژی “نُرگِه” تلفظ می شود، کشوری است واقع در اروپای شمالی و پایتخت آن شهر اسلو است. این کشور در غرب شبه‌جزیرهٔ اسکاندیناوی و غرب سوئد واقع شده و در سمت جنوب آن دریای شمال و در سمت غرب آن دریای نروژ قرار دارد. واژه نروژ به معنای «مسیر شمالی» است.

آب و هوای نروژ به دلیل گرمای جریان خلیج معتدل می‌باشد. تابستان‌ها با توجه به عرض جغرافیایی بسیار معتدل و زمستان‌ها طولانی و بسیار سرد است. ریزش برف و باران به بیش از ۲۰۰۰ میلی‌متر در غرب می‌رسد. اکثر مناطق شمالی نروژ معمولاً ۹ ماه در سال بارش برف و باران را به همراه دارد.

اسلو را شهری برای هنرمندان و گردشگران می نامند. شهر اُسلو (Oslo) بزرگترین شهر و پایتخت کشور نروژ است. اسلو همچنین تنها شهر نروژ است که خود یک استان و یک شهرستان نیز به شمار می آید. اسلو مرکز فرهنگی، علمی، اقتصادی و اداری نروژ است و کانون اصلی بازرگانی، بانکداری، صنایع و کشتیرانی نروژ در این شهر قرار دارد.

  ۱٫ آبدره گیرانگر فیورد (Geirangerfjord)

گیرانگرفیورد آبدره‌ای در غرب نروژ است. این دره در ناحیه مور جنوبی در استان موره اوگ رومسدال Møre og Romsdal واقع شده است. این آبدره در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است.

 

۲٫ جزایر لوفوتن (Lofoten)

این مجمع الجزایر و منطقه سنتی در بخش نوردلند نروژ واقع شده است. حیات دریایی آن بسیار غنی است و بزرگترین صخره آبسنگی عمیق دنیا را دارد. میلیون های پرنده آبی در این منطقه یافت می شود. از تفریحات این منطقه می توان به کوهنوردی و مشاهده طبیعت، دوچرخه سواری و موج سواری اشاره کرد.

۳٫ موزه کشتی وایکینگ ها در اسلو (Viking Ship Museum)

این موزه در شهر اسلو، پایتخت نروژ واقع شده است و بخشی از موزه تاریخ فرهنگی دانشگاه اسلو محسوب می شود و یافته های باستانی مناطق مختلف در این موزه به نمایش گذاشته شده اند. بخش های دیدنی این موزه شامل کشتی اوسبرگ، کشتی گوکستاد و کشتی تون می شود.

۴٫ ساختمان اپرای اسلو (Oslo Opera House)

این ساختمان محل برگزاری اپرا و باله ملی نروژ است و تالار نمایش ملی نروژ محسوب می شود. ساختمان اپرای اسلو در محله بیورویکا در مرکز اسلو قرار دارد. نمای این ساختمان با مرمر ایتالیایی و گرانیت سفید پوشانده شده و گویی از آّب بیرون زده است.

 

۵٫ پارک فروگنر (Frogner Park)

پارک فروگنر یک پارک عمومی واقع در منطقه فروگنر در اسلو است و موزه شهر اسلو در این پارک قرار دارد. داخل این پارک مجسمه های مشهور Vigeland قرار دارند که توسط گوستاو ویجلند طراحی شده اند.

 

۶٫ شهربازی و باغ وحش کریستیانسند (Kristiansand Zoo and Amusement Park)

شهربازی و باغ جانورشناسی در ۱۱ کیلومتری شرق کریستیانسند در نروژ واقع شده است و یکی از نقاط گردشگری پربازدید نروژ است. دهکده کارداموم و دهکده دزدان دریایی از نقاط دیدنی دیگر آن هستند.

۷٫ فرام (Fram)

فرام نام یک کشتی است که برای اعزام به قطب شمال و مناطق قطبی توسط سیاحان نروژی بین سال های ۱۸۹۳ و ۱۹۱۲ از آن استفاده می شد. در یکی از این سفرها به قطب شمال، فرام در میان یخ لایه ای یخ می بندد و همراه با آن در قطب شمال شناور می شود. در حال حاضر فرام در موزه فرام در اسلو نگهداری می شود.

۸٫ آکواریوم برگن (Bergen Aquarium)

این آکواریوم عمومی در شبه جزیره نوردنس در برگن واقع شده است و یکی از جاذبه های گردشگری این شهر محسوب می شود. این آکواریوم در سال ۱۹۶۰ بازگشایی شد و بزرگترین و مدرن ترین آکواریوم در شمال اروپاست.

مجموعه برگن شامل ۶۰ مخزن آکواریوم پر از ماهی، بی مهره های دریایی و آبگیرهایی پر از فک، پنگوئن و خزندگان و میمون ها می شود.

 

جاذبه های توریستی نروژ



کدام کشورها نوروز را جشن می گیرند

از زمانی که انسان وارد دوره کشاورزی شد، نیاز به شناخت شرایط تغییرات زمانی و محاسبه آن را احساس کرد و این موضوع باعث شد تا رفته‌رفته یافتن اسلوب و زمان‌بندی رویدادهای جغرافیایی و تغییر فصل‌ها برای وی اهمیت پیدا کند و این‌گونه بود که نخستین تقویم‌ها به وجود آمدند.

در تقویم‌های اولیه تقسیم‌بندی زمانی به‌صورت هفته، ماه و سال نبود و انسان‌ها در تمدن‌های قدیم از دسته‌بندی‌های متفاوتی برای این منظور استفاده می‌کردند ولی رفته‌رفته تقسیم‌بندی مبتنی بر ماه‌های سی‌روزه‌ای که به دسته‌های هفت‌روزه تقسیم می‌شدند، پدید آمد و امروزه می‌توان دید که بیشتر تمدن‌های باستانی دارای تقویم خاص خود هستند. برخی از این تقویم‌ها از الگوی تغییرات ماه برای این تقسیم‌بندی استفاده کرده و برخی دیگر بر پایه تغییرات زمین نسبت به محور خورشید تنظیم‌شده‌اند. از تقویم‌های باستانی که تاکنون شناخته‌شده می‌توان به تقویم‌های مصری، چینی، هندی، تایلندی، اینکاها در آمریکای جنوبی و بعدها تقویم میلادی، قمری و خورشیدی اشاره کرد.

در این میان، تقویم ایرانی یکی از تقویم‌های قدیمی و باستانی در جهان محسوب می‌شود که بر تغییرات وضعی زمین نسبت به خورشید مبتنی است. ایرانیان باستان اساس سال جدید را بر پایه آغاز فصل بهار یا به عبارتی محسوس‌ترین تغییرات طبیعت انتخاب کردند. زمانی که طبیعت دوباره تولد شده و شکوفا می‌شود، سال جدید ایرانی نیز آغاز می‌شود و می‌توان گفت که این ویژگی مهم‌ترین تفاوت تقویم ایرانی با سایر تقویم‌های ملل باستانی است.

اطلاعات تاریخی و منابع باستانی در این زمینه نشان می‌دهد در دوره هخامنشی ایرانیان اصول تقویم نگاری مصری را اقتباس کردند و ماه معادل با ماه توت مصری را به‌عنوان آغاز سال نو قراردادند. البته ایرانیان در این موضوع تقلیدکننده صرف نبودند و تغییرات بسیاری را در این تقویم به وجود آوردند و درواقع به آن رنگ و بوی ایرانی بخشیدند. برای مثال آغاز سال در تقویم مصری نخستین روز پاییز بود اما ایرانیان آن را به آغاز بهار منتقل کردند و برای تثبیت این تقویم و جلوگیری از تغییر روز نخست سال، با ایجاد سال کبیسه، نوروز را در نخستین روز بهار ثابت نگه داشتند.

البته بر اساس برخی از منابع، در ابتدا آغاز سال ایرانی ماه دی بوده و به دلیل نبودن سال کبیسه، رفته‌رفته این آغاز سال به ابتدای فروردین رسیده است. این دوره که آغاز سال با آغاز بهار یکی شده بود، مقارن با اصلاحات داریوش بزرگ هخامنشی بوده است. او ابتدای بهار را به‌عنوان نخستین روز سال برگزید و در آن دوره بود که با قرار دادن سال کبیسه از تغییر زمان آغاز سال جلوگیری شد.

امروزه شاهد هستیم که درست با آغاز نخستین روز از فصل بهار که به‌طور محسوسی می‌توان تغییرات را در طبیعت مشاهده کرد، نوروز ایرانی آغاز می‌شود. به‌طورمعمول در فرهنگ ایرانی برای برگزاری جشن نوروز آداب‌ورسومی وجود دارد که پیش از فرارسیدن آن انجام می‌شود و سپس جشن نوروز که ۱۲ روز به طول می‌انجامد، فرارسیده و مراسمی نیز در به پایان رساندن جشن برگزار می‌شود که درمجموع می‌توان گفت بیش از یک ماه را دربرمی گیرد.

نوروز در ایران و سایر ملل

ازآنجاکه سرزمین ایران باستان وسعت بسیاری داشته و بسیاری از کشورهای همسایه را در برمی‌گرفته است، جشن نوروز فقط به جغرافیای سیاسی امروزی ایران منحصر نیست. بسیاری از کشورها در معادلات سیاسی امروزی، جزئی از ایران به شمار نمی‌روند اما در روزگاران پیشین بخشی از سرزمین ایران بوده و هنوز نیز می‌توان آن‌ها را در حیطه فرهنگی ایرانی قرارداد. این کشورها نوروز را گرامی داشته و به فراخور حال خود جشن‌های نوروزی برگزار می‌کنند. جشن نوروز جشنی است که در کشورهایی مانند ایران، تاجیکستان و افغانستان به‌طور رسمی و همه‌ساله برگزار می‌شود و می‌توان آن را در بسیاری از دیگر کشورها مشاهده کرد. کشورهایی هستند که این جشن را به رسمیت نشناخته‌اند اما مردم در این کشورها در سطح قابل‌توجهی جشن‌های نوروزی برگزار می‌کنند. علاوه بر آن در هر کشوری که ایرانی‌ها زندگی می‌کنند نشانه‌هایی از برگزاری این جشن دیده می‌شود.

از کشورهایی که آداب‌ورسوم نوروزی را برپا می‌کنند می‌توان به تاجیکستان، افغانستان، عراق، ترکیه، قزاقستان، قرقیزستان، ازبکستان، جمهوری آذربایجان، ترکمنستان، گرجستان، پاکستان، هندوستان، تانزانیا و مصر اشاره کرد. در ادامه چگونگی برگزاری این جشن در این کشورها را موردبررسی قرار داده‌ایم.

جشن نوروز در تاجیکستان

کشور تاجیکستان ازجمله سرزمین‌هایی است که تا روزگاری نه‌چندان دور، بخشی از خاک ایران بوده و بر اساس پیمان آخال با روسیه، در سال ۱۸۸۱ میلادی از ایران جداشده است. مردم این سرزمین پس از جدا شدن از ایران همچنان به برگزاری این مراسم پایبند مانده‌اند چراکه جشن نوروز را جشن ملی و بازمانده از نیاکان خود می‌دانند و برای برگزاری آن تقریبا همانند ایرانیان عمل می‌کنند.

مردم تاجیک این جشن را رمز دوستی و زنده شدن همه موجودات دنیا بیان می‌کنند و آن را به‌عنوان خیدیر ایام (عید بزرگ) می‌شناسند. نخستین روز از سال نو در تاجیکستان با سال‌شمار یا تقویم دهقانی تاجیکی، همچون تقویم خورشیدی در ایران، در نخستین روز از ماه حمل و برابر با ۲۱ یا ۲۲ ماه مارس میلادی آغاز می‌شود. آن‌ها این روز را عید سر سال یا عید سال نو می‌خوانند. روزهای تعطیلی نوروز در تاجیکستان ۴ روز است که از ۲۰ تا ۲۳ مارس ادامه دارد.

یکی از مهم‌ترین مراسمی که مردم تاجیکستان در استقبال از نوروز انجام می‌دهند، خانه‌تکانی یا همان پاک‌سازی و تمیز کردن خانه و کوچه و خیابان است. آن‌ها بر این باور هستند که نباید گردی از سال کهنه در آغاز سال نو باقی بماند. یکی از رسومات مردم این سرزمین این است که پیش از نوروز بانوی خانه زمانی که خورشید به‌اندازه یک سرنیزه بالا آمد و نمایان شد دو جاروی سرخ‌رنگ را در جلوی خانه به‌طور ایستاده قرار می‌دهد. رنگ سرخ در میان مردم تاجیکستان رمز و نشانه نیکی، پیروزی و برکت است. پس از برآمدن کامل خورشید هر خانواده‌ای پارچه‌ای قرمزرنگ را بر سر در خانه می‌آویزد و در و پنجره‌ها را باز می‌کند تا هوای نو که حامل برکت و شادی است وارد خانه شود. نخستین صبحانه سال جدید شامل غذاهای شیرین همانند حلوا، شیر برنج و غیره است تا با خوردن آن‌ها تا پایان سال زندگی شیرینی را احساس کنند.

چیدن سفره هفت‌سین از مراسم اصلی مردم تاجیکستان است آن‌ها همانند ایرانیان در نوروز سفره هفت می‌چینند که به آن دسترخان می‌گویند. آن‌ها جشن نوروز را به خیابان‌ها برده و آنجا برپا می‌کنند تا همه در شادی آن شریک باشند. لباس نو بر تن کردن و تبریک سال نو از رسوم این مردم است. در نوروز، کوچک‌ترها با گل سرخ نزد بزرگ‌ترها می‌روند و در اصطلاح شاگون بهار را مبارک می‌گویند (تبریک سال نو) و برایشان سال خوشی را آرزو می‌کنند.

از دیگر رسم‌های این سرزمین پختن شیرینی‌های ویژه نوروز و غذاهای متنوع و گوناگون است که می‌توان به باج اشاره کرد. باج غذایی است که کله‌پاچه گوسفند را با گندم می‌پزند و دیگران را به آن مهمان می‌کنند. برحسب سنت و به‌طورمعمول بر سفره نوروزی هر خانواده تاجیکی می‌توان خوراکی‌هایی همچون آش پلو، سومنک (سمنو)، کلوچه، انواع شیرینی، سمبوسه، نان فتیر، انار، ماستابه، انگور، سیب، مویز، گردو، بادام، برگه زردآلو و هلو را مشاهده کرد. مردم تاجیکستان در این روزها برای تفریح و سرگرمی، بازی‌های سنتی همچون؛ تاب‌بازی، تخم‌مرغ‌بازی، بزکشی، کشتی محلی، کبک جنگی و خروس‌جنگی را در گروه‌های بزرگ و کوچک برگزاری می‌کنند.

جشن نوروز در افغانستان

کشور افغانستان در زمان قاجار و در سال ۱۲۷۳ هجری قمری به‌طورکلی از ایران جدا شد اما می‌توان گفت که این جدایی فقط یک جدایی سیاسی بوده و هنوز پیوندهای فرهنگی و عاطفی مردم دو سرزمین پابرجا بوده و هیچ‌گاه از یکدیگر گسسته نشده است و مردم سرزمین افغانستان سنت و رسوم دیرینه خود را هرگز فراموش نکرده‌اند. نوروز در تاریخ و فرهنگ این سرزمین بزرگداشت زندگی و طبیعت است و مردم آن جشن نوروز را باشکوه بسیاری برگزار می‌کنند. در افغانستان روز تعطیلی نوروز برابر با ۲۱ مارس میلادی است.

برگزاری سال نو در میان افغان‌ها بسیار شبیه ایرانی‌ها است. آن‌ها نیز پیش از آغاز سال نو به خاک‌روبی خانه خود می‌پردازند و در روزهای نخستین سال، لباس نو بر تن کرده و به دیدوبازدید آشنایان و دوستان می‌روند. مردم منطقه بلخ در روزهای نخستین سال نو به انجام مسابقات مختلفی از قبیل بزکشی، شتر جنگی، شترسواری، قوچ جنگی و کشتی خاص این منطقه می‌پردازند. در شهر مزار شریف نیز علاوه بر سنت‌های رایج نوروز، در آغاز سال نو بر سر در خانه‌ها و مغازه‌ها پرچم مزین به نام حضرت علی (ع) برافراشته می‌شود.

جشن نوروز در عراق

کشور عراق نیز در روزگاری نه‌چندان دور بخشی از ایران بوده است. شهر تیسفون یا مدائن که بقایای آن امروزه در نزدیکی بغداد قرار دارد برای قرن‌ها پایتخت سلسله‌های ایرانی همچون اشکانیان و ساسانیان بوده است. نوروز نیز در این کشور جشن گرفته می‌شود و به مناسبت برگزاری آن ۵ روز تعطیل است. مراسم نوروز در بین کردهای عراق بسیار باشکوه‌تر از دیگر اقوام عراقی برگزار می‌شود و از اهمیت بیشتری برخوردار است. مقامات سیاسی روی کار آمده پس از صدام حسین، نوروز را به مردم این کشور تبریک می‌گویند. روز تعطیلی سال نو در عراق برابر با ۲۱ مارس است.

جشن نوروز در سراسر عراق شناخته‌شده و مرسوم است. کردهای عراق همانند کردهای ایران رسم دارند تا اگر پیش از نوروز عزیزی را ازدست‌داده‌اند، در نوروز در خانه خود منتظر بمانند تا دیگران برای تسلی دادن، به دیدارشان بیایند. قوم ایزدی‌ها که در شمال عراق زندگی می‌کنند نیز همانند کردها رسومات نوروزی را برپا می‌کنند. در حقیقت نوروز برای قوم ایزدی‌ها همان جشن چهارشنبه‌سوری است که چهارشنبه سور یا چهارشنبه سرخ می‌نامند. مردم این منطقه برای نوروز تخم‌مرغ رنگ می‌کنند آن‌ها معتقد هستند که شکل تخم‌مرغ شبیه زمین است با رنگ کردن آن دنیا به این رنگ‌ها شده و دشت و صحرا رنگین می‌شوند. از دیگر مراسم این مردم این است که در شب نوروز خمیری با آرد درست می‌کنند و در میان آن گلی را که از دشت چیده‌اند، قرار می‌دهند و بر سر در خانه می‌آویزند. در حقیقت آن‌ها با این کار بهار را به خانه می‌آورند. قابل‌توجه است که ایزدی‌ها در صبح زود نوروز به دشت‌ها می‌روند و با قطرات شبنم دست و روی خود را می‌شویند و باور دارند با این کار فرد بیمار شفا پیدا خواهد کرد.

در این روزها زنان کرد یا ایزدی برای خیرات مردگان خود، نانی به نام سوک می‌پزند و به گورستان می‌برند. این مردم پس از ۱۳ روز از آغاز نوروز، جشنی می‌گیرند که می‌توان گفت همان جشن سیزده‌بدر در ایران است.

جشن نوروز در ترکیه

جشن نوروز در کشور ترکیه بیشتر توسط کردهای این کشور برگزار می‌شود و این جشن برای آن‌ها اهمیت خاصی دارد. در سال‌های اخیر در پی تلاش‌های مردم مناطق کردنشین ترکیه، دولت ترکیه نوروز را به‌صورت رسمی پذیرفته است و مردم می‌توانند آن را به‌طور گسترده برگزار کنند. در بخش‌هایی از مناطق شمال و در شهرهای جنوب شرقی این کشور، مانند دیاربکر، شانلی اورفا، ماراش و مرسین نوروز نشان از رسم و آیین‌های محلی دارد و بسیار باشکوه برگزار می‌شود. دانش آموزان ترکیه این جشن را به‌عنوان جشنی فرهنگی و هنری می‌شناسند.

پخت شیرینی‌های خانگی و غذا‌های محلی از سنت‌های دیگر نوروزی در ترکیه محسوب می‌شود. تمیز کردن خانه و تهیه لباس نو نیز بخش دیگری از سنت مردم ترکیه برای استقبال از نوروز است. ازجمله رسوم اجراشده در نوروز در این نواحی می‌توان به نواختن سورنا و دهل و دیگری ایراد سخنرانی‌ها در کنار کپه‌های آتش اشاره کرد.

جشن نوروز در جمهوری آذربایجان

کشور جمهوری آذربایجان در عهدنامه گلستان در سال ۱۸۱۳ میلادی از ایران جداشده و به روسیه واگذار شد و در زمان فروپاشی جمهوری شوروی، در سال ۱۹۹۱ میلادی آذربایجان به کشوری مستقل به نام جمهوری آذربایجان تبدیل شد به همین دلیل ازنظر تاریخی و فرهنگی بخشی از ایران محسوب می‌شده و امروزه می‌توان حضور پررنگ فرهنگ ایرانی در این سرزمین مشاهده کرد.

 در دوره‌ای که آذربایجان بخشی از شوروی کمونیستی بود، مردم آن نمی‌توانستند آشکارا به رسوم و آیین‌های دیرینه خود ازجمله نوروز بپردازند؛ اما پس از فروپاشی کمونیسم و استقلال جمهوری آذربایجان، این جشن به رسمیت شناخته‌شده و به‌عنوان روزهای خاص و رسمی این کشور به‌حساب آمده است. با فرارسیدن نوروز، همه نهادهای دولتی در آذربایجان بین یک هفته، از ۲۰ تا ۲۶ مارس تعطیل هستند تا مردم بتوانند به برگزاری این آیین دیرینه بپردازند.

بیشتر آیین‌های نوروزی این کشور به‌جز جشن سیزده به در با ایران یکی است. مردم این کشور روزی به نام طبیعت و یا سیزده‌بدر در روزهای نوروز ندارند. ازجمله آیین‌ها و مراسمی که مردم این منطقه برای پیشواز نوروز انجام می‌دهند می‌توان به سرودن ترانه‌های پیش از نوروز، برپا کردن سفره نوروز، سبزه انداختن، تمیز کردن خانه و خرید لباس نو اشاره نمود.

چهارشنبه‌سوری از مراسمی بوده که پیش از فرارسیدن نوروز در بین مردم این منطقه مرسوم است. در این جشن دختران در دل یک نیت می‌کنند و پشت در فال‌گوش می‌ایستند اگر سخنانی که شنیدند خوب و نیک بود فالشان خوب بوده و نیتشان برآورده می‌شود و اگر سخن ناپسند و بدی بشنوند، نیتشان برآورده نمی‌شود. به باور مردم این سرزمین مهم‌ترین نتیجه و اثر این رسم، دوری جستن از سخن گفتن نادرست و بد است. آشتی کردن افرادی که با یکدیگر قهر هستند نیز از مراسم نوروز آذربایجانی‌ها بوده تا از قهر و کینه نسبت به هم دوری کنند.

آویزان کردن کیسه و یا توبره از بام یا در خانه، از دیگر رسم‌های جالب و قشنگ مردم آذربایجان در روزهای سال نو است. آن‌ها با این کار درخواست تحفه نوروزی می‌کنند. پخت سمنو که نشانه برکت است و به‌عنوان تداوم‌بخش نسل‌ها شناخته می‌شود، همراه با موسیقی در این روزها انجام می‌گیرد.

پخت شیرینی‌های سنتی برای نوروز در این منطقه نیز معمول بوده که شکر بوره و باقلوا دو نوع از شیرینی‌های سنتی آن‌ها است و بیشتر در باکو پخته می‌شود و بر سفره هفت‌سین قرار داده می‌شود. دیدوبازدید نوروزی از اقوام و آشنایان در تعطیلات سال نو در میان مردم این کشور دیده می‌شود.

جشن نوروز در قزاقستان

کشور قزاقستان نیز نوروز را بانام اعتدال بهاری می‌شناسد و در بین مردم قزاق این باور وجود دارد که ستاره‌های آسمانی در این روزها به نقطه ابتدایی رسیده و همه‌جا تازه شده وزندگی از نو آغاز می‌شود درنتیجه خیر بر زمین فرود می‌آید و شادمانی همه‌جا را فرامی‌گیرد. روزهای تعطیل نوروز در قزاقستان ۴ روز است و بر این اساس از ۲۱ تا ۲۴ مارس همه نهادهای دولتی تعطیل هستند.

رسم تمیز کردن خانه پیش از نوروز که در ایران به آن خانه‌تکانی گفته می‌شود، در میان مردم قزاقستان نیز وجود دارد. آن‌ها معتقد هستند که با تمیز کردن خانه بیماری و بدبختی از آن‌ها دور شده و سلامت خواهند بود. قزاق‌ها در پیشواز نوروز به آماده کردن نوعی آش پخته‌شده از هفت ماده غذایی به نام گوژه می‌پردازند درواقع مردم با پخت این غذا با زمستان و غذاهای زمستانی خداحافظی می‌کنند. آن‌ها در شب نوروز، عروسکی تزئین شده را که زنگوله‌ای از گردنش آویزان است بر اسبی سوار کرده و در دشت رها می‌کنند تا مردم را با صدای زنگوله بیدار کرده و نوید نوروز دهد.

بر اساس سنتی دیرینه مردم قزاقستان در روزهای نوروز دو شمع روشن را بر درگاه خانه‌هایشان قرار می‌دهند تا روشنی را به برای خانه خود داشته باشند. پوشیدن لباس نو به‌ویژه بارنگ سفید نشانه شادمانی است و دیدوبازدید خانوادگی نیز از دیگر رسم‌های مردم محسوب می‌شود.

در نوروز دختران روستایی تازه نامزد شده قزاق با پخت نوعی غذا با گوشت اسب (سوقیم) به نام اویقی آشار، از نامزد خود پذیرایی می‌کنند و مردان نیز با دادن هدایایی مانند آینه، شانه و عطر به آن‌ها، علاقه و عشق خود را نشان می‌دهند. برگزاری مسابقات نوروزی همچون قول توزاق، کوکپار برداشتن بز از مکانی مشخص توسط سواران، آودار یسپاق، قیزقوو، آیتیس (مسابقه شعر و شاعری) و آلتی باقان در این روزها مرسوم است. درصورتی‌که در روز نخست سال نو برف یا باران ببارد به فال نیک گرفته و نشانه خیر و نیکی است و سال خوبی پیش روی مردم خواهند بود.

جشن نوروز در ترکمنستان

در کشور ترکمنستان نیز نوروز جشن گرفته می‌شود. نوروز در بین ترکمن‌ها و بر طبق اعتقاد دیرینه آن‌ها، نماد زندگی دوباره، برکت، مکنت، سعادت و رفاه است. کشاورزان ترکمنستان نوروز را نشانه برکت می‌دانند چراکه زمین دوباره آماده کشت و کار می‌شود. نوروز از جشن‌های ملی ترکمنستان به‌حساب آمده و از ۲۰ تا ۲۳ مارس به مدت ۴ روز، تعطیل رسمی است.

دیدوبازدید از آشنایان و دوستان در نوروز در بین این مردم مرسوم بوده و اهمیت خاصی برخوردار‌است. پخت غذاهای نوروزی ازجمله نوروز کجه، نوروز بامه و سمنی (سمنو) در این روزها انجام می‌شود.

جوانان ترکمنی با برگزاری بازی‌ها و مسابقه‌های گوناگون همچون اسب‌دوانی، کشتی، پرش برای گرفتن دستمال از بلندی، خروس‌جنگی، شاخ زنی میش‌ها، شطرنج، مهره بازی و تاب‌بازی روزهای نوروز خود را به شادمانی می‌گذرانند. کشاورزان نوروز را در دامنه‌های کوه کپت داغ و کناره‌های آمودریا باشکوه خاصی برگزار می‌کنند.

جشن نوروز در قرقیزستان

نوروز در کشور قرقیزستان تنها در روز نخست سال نو خورشیدی برابر با ۲۱ مارس جشن گرفته می‌شود که این مراسم پس از فروپاشی شوروی و استقلال این کشور از شکوه بیشتری برخوردار شده است.

تمیز کردن خانه، خریداری و تهیه لباس نو برای نوروز، سبز کردن سبزه، سمنو پختن و دیدوبازدید در بین تاجیکی‌های قرقیزستان بیشتر دیده می‌شود چراکه نورز بین آن‌ها از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. روستای اندرق که مردم آن به زبان فارسی تاجیکی سخن می‌گویند، نوروز را همچون آداب‌ورسوم دیرینه جشن می‌گیرد.

از مراسم نوروز این مردم، پختن غذاهای معروف قرقیزی مثل (بش بارماق) مانته برسک و کاتما بوده که در حجم زیادی پخته‌شده و بین آشنایان و همسایگان پخش می‌شود. کوجه سومولوک غذایی قرقیزی بوده که به غذای نوروزی معروف است و افسانه‌ای تأثیرگذار را در خود نهفته است. بنا بر افسانه‌ها زن بیوه‌ای در روستا زندگی می‌کرد که توان سیر کردن شکم بچه‌هایش را نداشت. روزی که بچه‌ها از گرسنگی بی‌تابی می‌کردند، زن سنگی را درون قابلمه‌ای پر از آب گذاشته و بر روی اجاق نهاد تا بجوشد. او وانمود کرد که دارد غذایی خوشمزه می‌پزد و با این تفکر بچه‌ها را آرام کرد. پخت غذا طول کشیده و بچه‌ها از گرسنگی خوابشان برد. آن‌ها صبح خیلی زود از فشار گرسنگی بیدار شدند و سراغ غذای خوشمزه مادر را گرفتند. مادر در ادامه بازی خود بر سر اجاق رفت تا به غذا سربزند. در قابله خبری از آب و سنگ نبود، یک غذای خوشمزه واقعی وجود داشت. بچه‌ها با خوردن این غذا احساس کردند که غذای روز جشن نوروز را می‌خورند. ازآن‌پس سومولوک به غذای نوروزی قرقیزها مشهور شد.

برگزاری مسابقه سوارکاری در بین قرقیزی ها در نوروز بسیار بااهمیت است به همین دلیل جوایز باارزشی به نفرات برتر مسابقه اهدا می‌شود.

جشن نوروز در پاکستان

کشور پاکستان نوروز را عالم‌افروز به معنای روز تازه‌رسیده می‌خواند و مردم این کشور بر این باورند که با فرارسیدن نوروز جهان روشن و درخشان می‌شود.

پاکیزه کردن خانه، پوشیدن لباس نو، تهیه نمودن انواع شیرینی، دیدوبازدید و عیدی دادن در رسم و آیین نوروزی پاکستان نیز دیده می‌شود. ازجمله شیرینی‌های نوروزی پاکستان می توان به لدو، گلاب جامون، رس ملائی، کیک، برفی، شکرپاره، کرم رول و سوهان حلوا اشاره کرد. مردم این کشور نیز سفره مخصوص نوروز می‌چینند که مملو از شیرینی‌های مختلف و میوه‌های رنگین است.

یکی از رسوم بسیار خوب نوروزی مردم پاکستان پرهیز از گفتار نامناسب است که در این دوران بیشتر به آن اهمیت داده می‌شود. سرودن اشعار نوروزی به زبان‌های اردو، دری و عربی بیشتر در قالب‌های قصیده و غزل در بین شاعران پاکستانی از دیرباز مرسوم بوده است.

جشن نوروز در ازبکستان

کشور ازبکستان نیز پس از استقلال از شوروی، هرساله جشن نوروز را به‌طور گسترده و به‌عنوان بدرقه زمستان و پیشواز بهار برگزار می‌کند. شهرهای بخارا، سمرقند، خوارزم و شهر سبز این جشن را باشکوه بیشتری برگزار می‌کنند. در تقویم رسمی ازبکستان نیز نوروز از تعطیلات رسمی محسوب می‌شود تا مردم این کشور بتوانند آن‌چنان‌که شایسته است به برگزاری این جشن سنتی و به یادگار مانده از نیاکانشان بپردازند. اگرچه تقویم این کشور مطابق تقویم میلادی است اما این مسئله باعث نشده تا از اهمیت نوروز به‌عنوان جشنی دیرینه کم شود. روز تعطیلی نوروز در ازبکستان برابر است با ۲۱ مارس.

در کشور ازبکستان نیز مراسمی چون خانه‌تکانی یا همان تمیز کردن خانه، خرید لباس نو و تهیه غذاها و یا شیرینی‌های ویژه نوروز به‌عنوان مراسم پیشواز نوروز انجام می‌شود. در این کشور سفره نوروز، دستار خوان نامیده می‌شود و بر آن غذاهایی چون گوشت گوسفند و یا گاو آب پز شده، پیراشکی با پیازچه و سومالیاک (سمنو) قرار می‌دهند. ازبک‌ها معتقد هستند هرچه در سال نو سفره رنگین‌تر و پرتر باشد نشان از امیدواری بیشتر برای برداشت محصولات کشاورزی در سال نو دارد.

پختن سمنو از دیرباز در ازبکستان مرسوم بوده است. در باور مردم ازبک جوانه گندم که در پخت سمنو استفاده می‌شود، نماد زندگی ابدی است. آن‌ها در زمان پخت سمنو شعرهای شاد خوانده و به شادی و سرور می‌پردازند. قابل‌توجه است اگر در سمنوی میهمان سنگ کوچکی پیدا شود، نشانگر این است که وی و خانواده‌اش تا نوروز آینده شاد، موفق و تندرست خواهند بود.

جشن نوروز در گرجستان

مدتی است که دولت گرجستان روز ۲۱ مارس را به‌عنوان نوروز و جشن ملی نوروز تعطیل اعلام کرد. هرساله مردم گرجستان به‌ویژه آذری‌زبان ها و آجاری تبارها، نوروز را جشن می‌گیرند. برگزاری این جشن در بین این قوم شبیه به مراسم ایرانیان است. آن‌ها در این روزها در پاک‌سازی خانه و کوچه و خیابان از گردوخاک بسیار اهمیت می‌دهند و تلاش می‌کنند تا همه‌جا پاکیزه باشد. مردم این سرزمین در جشن نوروز لباس نو بر تن می‌کنند.

جشن نوروز در هندوستان

از روزگار باستان روابط قوی فرهنگی و اجتماعی بین ایران و هند وجود داشته و دو کشور از بسیاری از آداب‌ورسوم و سنن اجتماعی به یکدیگر شباهت دارند. علاوه بر آن مطالعات باستان‌شناسی نشان می‌دهد که هندی‌ها و ایرانی‌ها دوشاخه از اقوام نخستین آریایی بودند و بااینکه از یکدیگر جداشده‌اند اما در طول تاریخ طولانی دو ملت هیچ‌گاه ارتباط آن‌ها قطع نشده است و مهاجرت‌ها و ارتباطات فرهنگی کلان میان دو کشور به استحکام روابط فرهنگی دو کشور کمک شایانی کرده است. گفتنی است که تا چند سده پیش زبان فارسی، زبان رسمی هندوستان بوده و امروزه شاهد حضور واژه‌های فراوان فارسی در زبان هندی هستیم.

امروزه جشن نوروز در کشور هندوستان در بین پارسیان هند که از نوادگان مهاجران زرتشتی ایرانی هستند و در اعصار مختلف تاریخ به این کشور مهاجرت کرده‌اند، رواج دارد. پارسیان هند بیشتر در نواحی مرکزی و شمال هند زندگی می‌کنند و هرساله در همان زمان نوروز در بین این افراد و تقریبا با همان آداب‌ورسوم برگزار می‌شود. آن‌ها به تمیز کردن خانه خود می‌پردازند. لباس نو تهیه می‌کنند. سبزه درست می‌کنند. سفره هفت‌سین می‌چینند. به دیدن یکدیگر می‌روند و به شادی می‌پردازند.

جشن نوروز در تانزانیا

آنچه تاکنون در مورد برگزاری نوروز گفتیم همه در حیطه و اقلیم جغرافیای فرهنگی و تاریخی ایران بوده ولی قابل‌توجه است که می‌توان حضور روح ایرانی و برگزاری نوروز را در قاره آفریقا نیز مشاهده کرد. به گواه متون تاریخی، درگذشته گروهی از مردم شیراز به منطقه زنگبار در سواحل شرقی قاره آفریقا در تانزانیای امروزی مهاجرت کردند. آن‌ها رسم و آیین دیرینه گذشتگان خود را همچنان حفظ کرده و تا به امروز به اجرای آن‌ها پرداخته‌اند. برگزاری جشن نوروز نیز یکی از آن‌هاست. در برخی از بررسی‌های تاریخی نیز مشخص‌شده است، زمانی که دولت انگلستان منطقه زنگبار را تصرف می‌کند، گروهی از پارسیان هند را که در  گجرات هندوستان زندگی می‌کردند، به این منطقه می‌فرستد تا به اجرای امور مختلفی که مدنظر داشته دست پیدا کند. این گروه در زنگبار ماندگار شدند و همچون گذشته به ادامه برگزاری این جشن اهمیت دادند.

جشن نوروز در این منطقه، نوروزی نامیده شده و از اهمیت خاصی برخوردار است. پاکیزه کردن خانه، تهیه لباس نو، چیدن سفره نوروزی و تهیه شیرینی نیز از رسومی است که این مردم در اجرای آن کوتاهی نمی‌کنند.

جشن نوروز در مصر

در کشور مصر و در فصل کشاورزی هم‌زمان با طغیان رود نیل، هرساله به نام نیروز جشنی برگزار می‌شود. قلقشندی صاحب کتاب صبح الاعشی در این رابطه توضیح می‌دهد که نیروز که یکی از مشهورترین اعیاد مصر است، از نوروز ایران باستان گرفته‌شده و به آن نام نیروز قطبی داده‌اند. محققان و اساتید مصری کمبوجیه یا داریوش جانشین آن را در انتقال نوروز به مصر مؤثر می‌دانند. این جشن با همان نام و آداب و سنن ایرانی در مصر برگزار می‌شود. مصریان در آن روز شادی کرده، آتش می‌افروزند و آب بر روی یکدیگر می‌پاشند.

مخالفت حکومت فاطمیان با برگزاری جشن نیروز یا همان نوروز نتوانست ارتباطات فرهنگی این مردم را با این سنت زیبا قطع کند. منابع تاریخی دراین‌باره می‌گوید: در سال ۳۶۳ قمری خلیفه فاطمی (المعزلدین الله) افروختن آتش و پاشیدن آب را در نوروز منع کرد ولی سال بعد افروختن آتش و پاشیدن آب از طرف مردم شدت پیدا کرد، مردم به کوچه و بازار ریختند و این اعمال را به شهر قاهره کشاندند و آن را به مدت ۳ روز ادامه دادند، بازارها را چراغانی و آذین‌بندی کردند به همین سبب خلیفه ناچار دستور به منع این اعمال داد و چون مردم به دستور او توجه نکردند، تعدادی از آن‌ها دستگیرشده و به زندان‌ها افتادند و برای تنبیه تعداد دیگری سوار بر شتر به دور شهر گردانده شدند.

 در متون تاریخی ذکرشده است که در زمان این خلیفه فاطمی در عید نوروز لباس‌های مردانه و زنانه و مایحتاج نوروز از قبیل مواد غذایی و خربزه، انار، خوشه‌های موز، سبدهای خرما، حلیم با گوشت مرغ، گوسفند، گاو و نان میان مردم تقسیم می‌شد، مردم در این مراسم از میان خود مردی را به نام میرنیروز (میرنوروز) انتخاب می‌کردند و او معمولا صورت خود را با آرد یا زغال می‌پوشاند، سوار بر الاغ می‌شد و جامه قرمز به تن می‌کرد و در کوچه و بازار شروع به گشت‌وگذار می‌نمود. او از مردم طلب عیدی می‌کرد و مانند مأمور مالیات دفتر مخصوصی در دست می‌گرفت و در صورت عدم دریافت پول و عیدی به‌صورت آن‌ها آب می‌پاشید.

در این روز فرخنده مردم بهترین تبریکات خود را به یکدیگر ابراز می‌کردند و شعرا نیز بهترین اشعار خود را در رقابت با یکدیگر می‌سراییدند، از این قصاید می‌توان به سروده‌ای که تمیم بن المعزالدین الله فاطمی به مناسبت نوروز به برادرش العزیز بالله خلیفه فاطمی تقدیم کرده، اشاره کرد.

کدام کشورها نوروز را جشن می گیرند



جشن های نوروزی در مازندران

عید نوروز : 

هنگام تحویل سال افراد خانواده دور سفره هفت سین كه با ظرافت و سلیقه خانم خانه چیده شده می نشینند و در حالیكه پدر خانواده دعای تحویل می خواند منتظر سال نو می شوند. در گذشته كه امكانات ارتباطی مانند رادیو و تلویزیون نبود با تیراندازی یا گفتن اذان سال جدید را به همه اعلام می داشتند. بعد از این كه سال نو شد كسی كه به عنوان مادرمه انتخاب شده با مجمعی كه در ان قرآن ، آیینه، اب ، سبزه و شاخه های سبز جوان قرار دارد وارد خانه می شود چهارگوشه اتاق ها را آب می پاشد قرآن را كنار سفره هفت سین می گذارد و شاخه های سبز ( درخت آلوچه) را به این نیت كه سال سرسبز و خوش و خرمی برای خانواده باشد، جلوی در اتاق آویزان یا روی طاقچه اتاق می گذارد. دراین روز مادر خانه، غذای عید، سبزی پلو با مرغ یا گوشت درست می كند. علاوه بر آن غذایی به عنوان خیرات برای اموات می پزند و بین مردم پخش می كنند . در غروب شب اول سال به این اعتقاد كه چراغ خانه آنها همیشه روشن و نورانی باشد، به سر در خانه ها شمع یا شعله آتش آویزان می كنند.

 

خوردنی های عید :

چند روز مانده به عید مقدار زیادی برنج را می خیساندند و بعد از شستشوی كامل آن را نیمه خشك می كردند و به همراه دیگر زنان به دنگه سر(آسیاب دستی) می رفتند و برج ها را آرد می كردند كه به آرد برنج ((دنكو)) می گویند. پس از آن كه سهم صاحب آسیاب را از دنكو دادند به خانه بر می گشتند. دنكو را روی حرارت ملایم تفت می دادند آن وقت با پودر قند و روغن گاوی حلوا درست می كردند. پیشتر ها اندازه حلوا درست به اندازه ی یك آجر بود. هم چنین باآرد برنج (دنكو) >> كماج << هم می پختند.

 

كماج نان گردی است كه محتویات آن آرد برنج” شیر و تخم مرغ می باشد. معمولا زنان بعد از پختن نان خانگی خمیر كماج را روی تنور می گذاشتند و روی آن را با صفحه ای فلزی پوشانده زغال های گداخته می گذاشتند كه در واقع همان عمل فر امروزی بود و كماج مانند كیك پوف می كرد. از خوردنی های دیگر نوروز دخترانه است كه آن هم ازبرنج پخته و خشك شده در آفتاب تند تابستان درست می شود.

 

برنج خشك شده را در روغن بسیار داغ می ریزند كه فورا پفكی می شود آن را در ظرفی می ریزند و بر رویش عسل یا شیره ی خرمالو و یا شكر می پاشند و مصرف می كنند. از خوردنی های دیگر نوروز نان تنوری ریز است كه از آرد گندم تخم مرغ”شكر و روغن درست می شود. نان تنوری ریز توسط زنان در تنور پخته می شود و در سفره نوروزی قرار می گیرد. رنگ كردن تخم مرغ از كارهای دیگر زنان و دختران مازندران است. در قدیم برای رنگ كردن تخم مرغ گزنه را در آب جوش می جوشاندند و تخم مرغ را در آب آن قرار داده می پختند كه تخم مرغ ها رنگ سبز طبیعی به خود می گرفت.

 

هم چنین با زغال شكل های مختلفی روی تخم مرغ می كشیدند. همه ی مراسم فوق هم اكنون در مازندران رایج است جز این كه شكل انجام آنها تغییر نموده مثلا همه مردم برای آرد برنج به ((دنگ سر))نمی روند بلكه با آسیاب های كوچك برقی در منزلشان برج را آرد می كنند اگر چه در بعضی نقاط مثل((خواجه كلا)) زیراب دنگ سر وجود دارد و مردم از هر محله ای به آنجا می روند و بر نجشان را ((دنكو)) می كنند.

 

هنوز هم ((دنكوی)) دنگ سر از نظر مرغوبیت حرف اول را می زند. هم چنین برای رنگ كردن تخم مرغ از رنگ های شیمیایی استفاده می كنند و كماج را در فر می پزند. از شیرینی های بسیار خوشمزه و تقریبا پر خرج ایام نوروز در مازندران ((آب دندان)) است كه از آرد برنج بسیار نرم و پودر قند و كره تشكیل شده است. آب دندان در فر پخته می شود و سابقه ای دیرینه دارد.

 

آداب و رسوم عید نوروز در مازندران

 

جشن نوروز ماه:

مردم مازندران در اواسط مرداد ماه جشنی به نام نوروز ماه دارند وقتی كه اولین محصول برنج زودرس رسید بعد از جمع آوری و درو با همان برنج غذا درست می كنند و درخارج از روستا جشن پایان كار می گیرند. این مراسم دست مانند سیزده به در است و اعتقاد دارند كه این روز را حتما” باید بیرون از روستا به سر برد در واقع این جشن یك نوع سپاسگزاری به درگاه خداوند است.

 

مراسم تیرماه سیزده :

از دیگر مراسم سنتی و رسمی مازندران تیرماه سیزده است كه در اواسط آبان هر سال برگزار می شود. البته روایات مختلف در مورد تیرماه سیزده وجود دارد.

می گویند كه شب تولد حضرت علی ( ع) است.

می گویند پیروزی كاوه بر ضحاك و جشن مهرگان است.

 

در این شب همه خانواده كنار هم جمع می شوند و تا پاسی از شب به خوردن تنقلات و گوش دادن به قصه و افسانه های بزرگ ترها سپری می كنند جوانان هم با در دست داشتن تركه ای بلند كه كیسه ای به انتهای آن بسته شده است. همراه كودكان به در خانه ها رفته و با سر و صدا و كوبیدن چوب به درخانه ها و لال بازی از صاحب خانه تقاضای هدیه می كنند به آنها پول ، میوه، شیرینی داده می شود.

 

هنگامی كه لال به همراه گروه خود در كوچه ها شروع به حركت می كند این اشعار را می خواند:

لال بیمو، لال بیمو، پارسال و پیرار بیمو، چل بزن دیگه بزن، لال انه لالك انه، پیسه گنده خوانه ، سالو ماه ارزون نوه، لال مار رسوا نو، لال انه لالك انه، پاربورده امسال انه ، لال آمده ، لال آمده، پارسال و امسال امده، چرخ نخ ریسی را حركت بده، به دیگ بزرم، لال آید، لال كوچك می آید، كسی كه شیرینی پیس كنده می خواهد می آید ، سال و ماه ارزان نمی شود، لال بزرگ رسوا نمی شود، لال می آید، لال كوچك می آید ، پارسال رفته امسال می آید.

 

آیین سنتی ۲۶ عید ماه :

آیین ویژه سنتی ۲۶ عید ماه طبری هر سال در تاریخ ۲۸ تیرماه شمسی در بیشتر روستاهای استان برگزار می شود. در روستای امامزاده حسن سوادكوه این مراسم با آداب خاصی انجام می شود این رسم به جشن مردگان نیز معروف است. بر اساس سنت رایج و باورهای مردم در زمان های قدیم فریدون پادشاه پیشدادی به خونخواهی پدرش جمشید شاه حاك پادشاه را سرنگون می كند مردم خبر این پیروزی را در شب با آتش زدن بوته ها به یكدیگر اطلاع می دهند. و فردای آن روز با برپایی جشن و مسابقه كشتی این پیروزی را گرامی می دارند.

 

امروزه نیز اهالی روستاهای اطراف همگی به امامزاده حسن می آیند و علاوه بر خیرات كردن برای اموات خود و روشن كردن شمع روی مزارها، تماشاگر مسابقه كشتی سنتی لوچر می شوند. در این روز كشتی گیران سوادكوه در این محوطه گرد می آیند و به مصاف هم می روند.در مناطق جلگه ای جشن مردگان در آرامگاه ها برگزار می شود.

جشن های نوروزی در مازندران



آداب و رسوم نوروزی در کردستان

جشن نوروز از دیرباز درمیان کردها با شکوه خاصی همراه با آداب و سنن تاریخی و فرهنگی برگزار می‌شود. مردم کرد در نوروز به خانه‌تکانی، دید و بازدید، آتش‌افروزی، میرنوروزی، بازی‌های سنتی و بومی می‌پردازند. ایوب گبانچی در کتاب «جشن‌ها و آیین‌های ایرانی» به این نکته اشاره کرده است.

 

قوم کرد به‌عنوان یکی از اقوام اصیل ایرانی،‌ جشن نوروز را با شکوه خاصی برگزار می‌کند و در بزرگداشت این جشن باستانی آیین‌ها و آداب و رسوم ویژه‌ای را برپا می‌دارند که نشانگر سابقه تاریخی و فرهنگی این قوم است. میرنوروزی، آتش‌افروزی، دید و بازدید و بازی‌های سنتی و بومی برخی از آیین‌های ویژه‌ نوروز در کردستان است که در منابع به آن‌ها اشاره شده است.

 

تفاوت مراسم نوروزی در کردستان ایران با دیگر نقاط ایران در این است که کردها در شب چهارشنبه آخر سال آتش روشن نمی‌کنند، به‌جای آن شب نوروز برفراز بام‌ها وکوه‌های گرداگرد شهر و آبادی آتش‌بازی می‌کنند.

 

ایوب گبانچی در کتاب «جشن‌ها و آیین‌های ایرانی» درباره نوروز در کردستان می‌نویسد: «هنگام فرارسیدن نوروز در کردستان،‌ پس از برپایی سفره هفت‌سین با توجه به توانایی افراد هرخانوار به محض رسیدن سال، صدای هلهله و شادی از هر خانه‌ای بلند می‌شود. نخست افراد کوچک خانواده دست بزرگان را می‌بوسند و سپس بزرگان خانواده روی بچه‌ها و جوانان را می‌بوسد و به هر کدام عیدی می‌دهد.

 

پس از آن بر سر سفره می‌نشینند و به خوردن مشغول می‌شوند. بچه‌ها و جوانان مقداری سیر و پیاز را خورده و نیز به پای خود می‌مالند. این کار را به این سبب می‌کنند که از گزند جانورانی مانند مار و کژدم درامان باشند. همچنین براین باورند که سمنو باعث افزایش بینایی و هوش، سرکه و سماق باعث از بین رفتن صفرا و سرگیجه و خوردن سیر، باعث دفع سموم بدن می‌شود و از مرگ ناگهانی جلوگیری می‌کند.»

 

 

سنت‌های ویژه نوروزی در کردستان

مراسم نوروز در کردستان تا حد زیادی رنگ و بوی سنتی خود را حفظ کرده است. مراسم میرنوروزی یا امیر بهاری یکی از آیین‌های نمایشی پس از تحویل سال نو است که در گذشته با تشریفات زیادی برگزار می‌شد و امروزه تنها در چند روستای منطقه منگور از توابع مهاباد هرساله در نخستین چهارشنبه سال برگزار می‌شود. در این روز مردم از میان خود فردی عامی را به امارت و حکومت موقت انتخاب می‌کنند به او عنوان میرنوروزی می‌دهند.

 

در کتاب «آثار فرهنگی، باستانی و تاریخی استان کردستان درباره این مراسم آمده است: «در نخستین چهارشنبه سال،‌ میر با همراهانش در جمع مردم حاضر می‌شد و با حضور در کوی و برزن مردم کوچه و بازرا را به علت گرانی، ‌بداخلاقی و غیره محکوم می‌کرد و جلاد نیز حکم صوری وی را اجرا می‌نمود. این مراسم از دیرباز درمیان کردها رواج داشت و هرساله با تشریفات خاصی برگزار می‌شد و در گذشته از جایگاه ویژه‌ای برخوردار بود. اگرچه، امروزه این مراسم به دست فراموشی سپرده شده است هنوز هم جایگاه خاصی در ذهن و خاطرات مردم منطقه کردستان دارد.»

 

نوروزخوانی از دیگر مراسم نوروزی در کردستان به‌شمار می‌رود که امروزه جز در بعضی مناطق روستایی به فراموشی سپرده شده است. رسم بر این بود که همسایه‌ها و افراد خانواده در ایام عید شب را در خانه یکی از اهالی محل می‌گذراندند. در این شب نقال، نوروزنامه را مانند خواندن شاهنامه نقالی می‌کرد.

 

از دیگر آداب نوروزی مرسوم در کردستان، هه‌ته‌ری، مه‌ته‌ری است. که کودکان در روز نخست نوروز به آن می‌پردازند و در روستاها، بزرگترها در گروه‌های چندنفره شال خود را از روزنه بام پایین می‌انداخته و می‌گویند: «هه‌ته‌ری، مه‌ته‌ری، شتیکمان بو بخه نه بن چه‌په‌ری یعنی هدیه‌ای برایمان به پشت پرچین بیاورید.»

 

یکی دیگر از سنت‌های ویژه نوروزی در کردستان که در منابع به آن اشاره شده است، گردش کوسه در روستاهاست. گردیزی، ابوریحان بیرونی و بسیاری از مورخان در آثارشان از این آیین یاد کرده‌اند.

 

درباره تاریخچه این رسم در کتاب «جشن‌ها و آیین‌های ایرانی» آمده است: «این آیین آیینی است کهن که در اروپای شرقی برگزار می‌شده و طبق برخی روایات به زمان حضرت موسی (ع) که چوپان شعیب پیامبر بود، بازمی‌گردد. روستاییان با راه انداختن دسته‌ای که لباس‌های چوپانی و ماسک‌های خنده‌دار پوشیده‌اند، کوسه و عروسش را بدرقه می‌کنند. آن‌ها در حالی که شعر می‌خوانند، به در خانه‌ها رفته و نوید می‌دهند که زمستان رو به اتمام است و بهار در راه و بعد هم هدایایی می‌گیرند.»

 

احیای آیین‌های ملی و باستانی ایران امر محال و غیرممکنی نیست و با وجود تمام موانع پیش‌روی این امر، با اراده همگانی ایرانیان انجام‌شدنی است. به امید روزی که آیین‌ها و آداب و رسوم غنی و پربار ایرانی نه تنها در قاب کتاب که در زندگی روزمره مردمان این سرزمین کهن جاری شود.

آداب و رسوم نوروزی در کردستان



نوروز در تاجیکستان

مردم تاجیکستان با حضور در پارک ها شهر دوشنبه نخستین روز بهار را جشن می گیرند

 

تاجیکان فارسی زبان که سالیان زیادی زیر سلطه نظام شوروی سابق بودند پیش از دو دهه است که دل به آیین‌های نیاکان از جمله نوروز باستانی بسته‌اند و اکنون آنها همراه با ایرانیان و دیگر مناطق فارسی زبان نوروز را به عنوان یک جشن ملی تجلیل می‌کنند. تا قبل از سال ۱۳۷۰ ، رژیم کمونیستی شوروی سابق که ۸۰ سال بر جمهوری‌های آسیای میانه از جمله تاجیکستان تسلط داشت تلاش می‌کرد که خاطرات و فرهنگ نوروزی از مردم تاجیکستان زدوده شود اما تاجیکان با پایبندی به سنت‌های اصیل خود نوروز را زیر عناوین ˈعید بهار ˈ و ˈجشن کشاورزانˈ زنده نگه داشتند. اگرچه در حال حاضر هم گروه های تندروی مذهبی در این کشور در تلاشند این آیین ملی را محدود کنند. عید نوروز در تاجیكستان و برخی دیگر از نقاط آسیای مركزی “عید سر سال”یا “عید سال ‏نو”نامیده می شود.

 

در آستانه عید نوروز؛  شهر دوشنبه  و به خصوص بدخشان تاجیکستان حال و هوای خاصی دارند .  خانه تکانی ، جنب و جوش مردم تاجیک  برای آذین بندی خیابان ها و منازل برای استقبال از بهار  و برپایی  جشن نوروز ، شنیدنی و دیدنی است . تاجیک ها كه زن و مرد همدوش یكدیگر به كار و فعالیت مشغول اند، با رسیدن بهار و عید نوروز هیچ کینه و کدورتی در دل ها نمی ماند ، زیرا نوروز عید محبت ، عشق ورزی و دوستی است.

 

در این راستا روز نوروز معمولاً امام علی رحمان، رییس‌جمهور در یک اجتماع بزرگ سخنرانی می‌کند و مراسمی متشکل از بخش‌های مختلف رقص و تئاتر مقابل او اجرا می‌شود. اما حضور در این مراسم معمولاً بی‌اجازه و هماهنگی قبلی (ولو وقتی در استادیوم برگزار می‌شود) غیر ممکن است و البته محافظان روس او به میهمان‌نوازی تاجیک‌ها نیستند.

 

آشنایی با آداب و رسوم نوروز در استان بدخشان تاجیکستان

عید نوروز در کشور تاجیکستان به عنوان نماد هویت و فرهنگ شناخته می شود. مردم تاجیک همچون دیگر اقوام ایرانی تبار آداب و آیین خاصی برای مراسم نوروز دارند و روز نوروز در تاجیکستان با سال شمار دهقانی تاجیکی اول ماه حمل و با حساب میلادی ۲۱ یا ۲۲ مارس شروع می شود که به نام ‘خیدیر ایام’ یعنی جشن بزرگ معروف است. جشن نوروز برای مردم تاجیکستان، به‌ویژه بدخشانیان، جشنی ملی و دیرینه است.

 

تاجیک‌ها از نوروز به عنوان رمز دوستی و زنده شدن کل موجودات یاد می‌کنند.در این ایام دید و بازدید از اقوام و بزرگان صورت می گیرد. به مزارها می روند و قرآن و دعا می خوانند. هم چنین در بدخشان مدیحه سرائی در وصف پیامبر و امامان معصوم انجام می دهند.در مقابل در شب نوروز در مزار بزرگواران که در بدخشان تاجیکستان آستان گویند، آتش روشن می کنند و مردم به زیارت مزارها می روند و سنگ آتش را سه بار می بوسند و به دیده ها می مالند. این آیین می تواند بازماندۀ رسم زرتشتی فروردینگان باشد که اکنون هم در میان زرتشتیان معمول است.

 

تعدادی از مراسم این جشن در تاجیکستان با مراسم سنتی آن در ایران مشترک است، اما بعضی از این مراسم مختص مردم تاجیکستان است که به تعدادی از آنها اشاره خواهد شد:

 

۱-“خیدیر ‏ایام” یا  جشن بزرگ:

تاجیكان هم چون دیگراقوام ایرانی نژاد ‏آیین و آداب خاصی برای جشن ‏نوروز دارند. ‏روز نوروز در تاجیكستان با سال شمار دهقانی تاجیكی اول ماه حمل و با حساب میلادی ‏‏۲۱ یا ۲۲ مارس شروع می شود كه به نام “خیدیر ‏ایام”یعنی جشن بزرگ معروف است.‏ ‏تاجیکان، برخلاف  سال های جدایی از سرزمین نیاکان خود ایران زمین،  هیچ گاه سنت های ملی خویش را فراموش نکردند و هر سال عید نوروز را با برگزاری آیین های ویژه جشن گرفته اند. مردم فارس زبان تاجیکستان که در آغوش طبیعت سرسبز منطقه آسیای مرکزی زندگی می کنند شعر و ادب فارسی را از نیاکان خود به میراث برده اند و مردمانی فرهنگ دوست و پایبند به آداب و سنت های پیشینیان خود هستند.

 

با وجود این که در دوران حاکمیت شوروی سابق ، روس ها با هدف یکسان سازی فرهنگی در جمهوری ها برگزاری سنت های ملی را ممنوع کرده بودند اما مردم مسلمان و فارس زبان تاجیکستان هیچ گاه از سنت ملی و مذهبی خویش دست نکشیده اند. تاجیكستان ؛ یكی از سه كشور فارسی زبان جهان روزهای قبل از فرارسیدن بهار همراه و همدوش با ملت ایران و افغانستان به استقبال عید نوروز می روند تا بار دیگر آن را در دوران استقلال خویش با شكوهی بیشتر برگزار كند. همزبانی و قرابت فرهنگی ایرانیان و تاجیكان موجب شده است تا هر ساله بر شمار كسانی كه در این ایام مقصد تعطیلات نوروزی خود را تاجیكستان انتخاب می كنند، بیشتر می شود.

 

آیین های جشن عید نوروز و آغاز سال نو از آداب و رسوم مردم تاجیکستان و برجای مانده از فرهنگ ایران زمین در این کشور است . مردم این کشور همانند مردم دیگر کشورهای حوزه تمدنی ایران از شب چهارشنبه سوری با برپایی آیین های جشن سنتی به استقبال عید نوروز می روند. تاجیك ها چهار روز تعطیلات رسمی برای نوروز دارند و در این مدت، سکوهای موقت کنسرت در گوشه و کنار شهرها بر پا می‌شود كه تا روزها پس از این ایام شاهد شادی و پایکوبی مردم است. علاوه بر آن ، همه شهرها و روستاها نیز مراسم سنتی دست افشانی و شادمانی دارند.

 

۲- خانه تکانی و  سفره “دسترخان”:

خانه تکانی یا جاروب بندان یکی از این آیین‌هاست که معمولا روز ۱۹ مارس برگزار می‌شود. در روز های عید ،مردم  تاجیک  همه لباس نو می پوشند ، به ویژه کودکان ، زنان و دختران با پوشیدن لباس های رنگارنگ که نقشی از گل های بهاری دارند به شکوه این جشن می افزایند. نوروز را هر اداره، کارخانه و نهادهای دولتی و غیردولتی به طور دسته جمعی جشن می گیرند و مردم روستاها و قصبه ها نیز مراسم جشن نوروز را برگزار می کنند.  “عطار نیشابوری ” ؛

جهان از باد نوروزی جوان شد / زهی زیبا که این ساعت جهان شد

شمال صبحدم مشکین نفس گشت / صبای گرم رو عنبر فشان شد

تو گویی آب خضر و آب کوثر / ز هر سوی چمن جویی روان شد

 

مردم تاجیکستان به ویژه  “بدخشانیان”  در ایام عید نوروز خانه تکانی و ظروف خانه را کاملا تمیز می کنند تا گردی از سال کهنه باقی نماند و برابر رسم دیرینه نوروز، قبل از شروع عید نوروز بانوی خانه وقتی که خورشید طلوع کرد دو جارو را که سرخ رنگ است و در فصل پاییز از کوه جمع آوری کرده و تا جشن نوروز نگاه داشته در جلوی خانه راست می گذارند، زیرا رنگ سرخ برای این مردم رمز نیکی و پیروزی و برکت است.

 

پس از طلوع کامل خورشید هر خانواده می کوشد هرچه زودتر وسایل خانه را به بیرون آورده و یکپارچه قرمز را بالای سر در ورودی خانه بیاویزد که این معنی همان رمز نیکی و خوشی ایام سال است . سپس درها و پنجره ها باز می شوند تا هوای نوروزی و بهاری که حامل برکت و شادی است وارد خانه شود. حتی آنها دیگ هایی را که سیاه شده اند را با خاک مخصوص به رنگ سفید در می آورند که به معنی نو شدن است. کودکان با گچ سفید روی دیوار نقش گل و بلبل و آهو و بز کوهی می‌کشند. رنگ سفید در روزهای نوروز نقش نمادین دارد و همه جا به چشم می‌خورد. مردان خانواده شاخه‌های بلند درختان را می‌برند و با کارد روی آنها گل می‌تراشند. سپس شاخه‌های آراسته را با ندای ˈشاگون بهار مبارک!ˈ وارد خانه می‌کنند و در سوراخ‌های پنج ستون خانه استوار می‌کنند.

 

تاجیک ها هم تقریبا هم چون ایرانی ها سفره هفت سین می چینند که به آن سفره “دسترخان” می گویند اما جشن نوروز را برخلاف ایرانی ها به خیابان ها می کشاندند تا همه در آن شریک باشند در واقع نوروز در تاجیکستان فقط به خانه ها نمی آید بلکه تمام شهر را متحول می کند.

 

آداب و رسوم نوروز در استان بدخشان تاجیکستان

 

۳- مراسم حوت:

مردم به‌ویژه کشاورزان از گذشته مراسم خاصی پیش از نوروز داشتند یکی از این مراسم مراسم حوت نام دارد. حوت از نظر کشاورزان آخرین ماه سال بود و به همین دلیل به عنوان زمانی مناسب برای کشت و کار بهاری انتخاب می‌شده است. در این مراسم مردم با فراهم کردن ملزومات جشن سه شب اول ماه حوت ار در مهمانی‌ها گرد هم می‌آمدند و در اططاف آتش به شنیدن موسیقی، رقصیدن یا بازی می‌پرداختند.

 

۴-مراسم گل گردانی: 

یکی دیگر از مراسم مهم وابسته به نوروز و کارهای کشاورزی ˈگل گردانیˈ نام دارد. مراسم گل گردانی را ˈبایچیچکˈ یا ˈبایچیچک گوییˈ نیز می‌نامند.

مردم تاجیک از زمان های قدیم به مناسبت بیداری طبیعت و آغاز شکوفه دهی گل‌ها و درختان به گل گردانی می‌پرداختند. در گذشته وظیفه گل گردانی به عهده بزرگسالان بود. اما این مراسم اکنون در اکثر محل ها توسط بچه ها و جوانان انجام می شود. این مراسم به این صورت اجرا می شود که پیش از فرارسیدن نوروز گل گردان ها و کودکان به دره و کوه و دشت و تپه رفته و از آنجا گل زردک یا سیاه گوش (بایچیچک) می‌چینند. سپس با دسته‌های گل، روستا به روستا می‌گردند و به ساکنان آن‌ها، مژده رسیدن بهار و پایان یافتن زمستان و آغاز کشت و کار بهاری را با اشعاری می‌سرایند

 

جشن ˈبایچیچکˈ یا ˈگل بهمنˈ روز و یا گل گردانی تاریخ به خصوصی ندارد و وابسته به میل طبیعت است و هرگاه نخستین گل های بهمن جوانه بزنند و کودکان این گل ها را پیدا کنند، مژد رسیدن بهار در کوی و برزن طنین می اندازد.

جانییک اسراریانˈ شخصیت فرهنگی تاجیک می‌گوید: این مراسم در مکان‌های مختلف بهنام‌های خاص نامیده می‌شود بطور مثال مردم ˈدره حصارˈ و تاجیکان استان ˈسرخان دریاˈ و در ازبکستان این مراسم را با نام ˈگل گردکˈ برگزار می کنند.

 

۵-گلگشت نوروزی:

ساكنان شهر دوشنبه و حومه آن با رفتن به بوستان ها و مراكز تفریحی ‏كه آن را “گشت عیدانه ” می نامند، آغاز عید نوروز در این كشور را جشن می گیرند . جشن نوروز در تاجیكستان پنج روز ادامه دارد و تمام اداره ها و دستگاه های دولتی در طول ‏این ایام تعطیل خواهد بود. این در حالی است كه در در برخی از مناطق شمال افغانستان ‏حدود ۴۰ روز نوروز را جشن می گیرند.‏

 

مردم تاجیکستان با حضور در پارک ها و اماکن عمومی و تفریحی شهر دوشنبه پایتخت تاجیکستان نخستین روز بهار را جشن می گیرند. این مراسم که به گلگشت نوروزی معروف است در همه شهرها و روستاهای تاجیکستان برگزار می شود. عرضه سفره های هفت سین و لباس های رنگارنگ محلی در قالب نمایشگاه های خیابانی ، پخت غذاهای ملی ، جنگ کبک ها و مسابقات کشتی گیری از مراسم هایی است که در جریان برگزاری مراسم گلگشت نوروزی اجرا می شود و اماکن عمومی این کشور در این هفته آکنده از عطر خوراکی‌های محلی و رنگ‌های شاد است. تاجیک ها در اولین روز بهار ، با ماکت با شکوه تخت جمشید جشن ها و فستیوال نوروزی را آغاز می کنند.

 

جشن‌ های نوروزی  درتاجیکستان  با این  رسم  که جشن ‌های مفصل معمولاً  باید در تفرجگاه‌های خارج شهر برگزار‌شوند ،  تاجیک‌ها  به “گلگشت نوروزی ” می روند ، همانند؛ شهر دوشنبه ، “شهرک وحدت” با  داشتن پارکی بزرگ و در خجند «کالخوز اربابی» با باغ‌های وسیع اطرافش ، میزبانان مراسم گلگشت نوروزی می‌شوند و با  چای کبود و نان رایگان  از مهمانان و فقیرترها پذیرایی می کنند  و اگر «آش پلو»ی رایگان هم باشد نور علی نور است. آش پلو را با نخود ، برنج، و پی گوسفند و آب زیاد می‌پزند. بندبازی، کشتی محلی و خروس جنگی – در مناطق روستایی جنوب-  از دیگر مراسم  در این روزها به شمار می‌رود.

 

حافظ در غزلی گفته:

ز کوی یــــار مــی‌آید نسیــم باد نوروزی / از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی

چو گل گر خرده‌ای داری خدا را صرف عشرت کن / که قارون را غلطهــا داد سودای زرانــدوزی

ز جام گل دگر بلبل چنــان مست می لــعلست / که زد بر چـــرخ فیروزه صفیر تخـــت فیروزی

به صحرا رو که از دامن غبــار غم بیفشانی / به گلزار آی کــز بلبل غزل گفــتن بیامـوزی

 

۶- مراسم جفت براران:

یکی دیگر از مراسمی که در گذشته پیش از کاشت و کار کشاورزان و چند روز قبل از نوروز با آرزوی پر برکت شدن محصولات برگزار می‌شود، مراسم «جفت براران» است. جفت براران در اکثر محل‌ها در اواخر ماه حوت تشکیل می‌شود. در این مراسم همه اهل خانواده شرکت می‌کنند. کشاورزان نیز پلو، نان فطیر و یا غذای مربوط به مراسم را تهیه کرده و ۱۵ تا ۲۰ نفر از کهنسالان را دعوت می‌کردند و بعد از غذا نیز این عبارات را می‌گفتند: «مزید نعمت، زیاده دولت، برار کار، صحت و سلامتی خرد و کلان، رسد به بابای دهقان، خوش آمدید میهمانان».

 

۷-مراسم سومنک پزی:

سمنوپزان یکی از این آیین‌های نوروزی در تاجیکستان است. سمنک یا سمنو از بهترین غذاهای نوروزی است که از جوانه گندم و آرد تهیه می شود و یکی از اجزای اصلی سفره هفت سین یا خوان نوروزی به شمار می آید. البته مراسم سمنوپزان در کشورهای افغانستان، ایران، تاجیکستان و ازبکستان مهم ترین رسم نوروزی است. با وجود این، این خوراکی در این کشورها به ندرت در طول سال خورده می شود و تنها در نوروز زینت بخش سفره های نوروزی است. این غذا در کشورهای دیگر به نام های سمنی٬ سوملک٬ سومنک و سومولوک هم شناخته می شود. اما در تاجیکستان مهم ترین خوراکی تاجیکان برای نوروز که در تمام مناطق تاجیکستان عمومیت دارد، سمنو است که هنگام پختن آن نواهایی نظیر،ˈبوی بهار است سمنک، آش نهار است سمنک، از گل گندم سمنک، خوردن مردم سمنکˈ را سر می دهند.

 

آیین تهیه و پخت سمنک یا سمنو در همه مناطق این کشور هنوز هم باقی است و پس از اعلام استقلال به جدول جشن‌های رسمی عید نوروز وارد و دوباره احیا شده است. آیین پخت سمنک نوروزی که تا به حال بیشتر خاص مردم روستاهای تاجیکستان بود، هم اکنون در میان ساکنان شهرها نیز اجرا می شود.

 

سمنک را در تاجیکستان عمدتا زنان می پزند و برای این کار از قبل در ظروف رو باز گندم را به خیس می گذارند و تا زمان سبز شدن دانه های گندم انتظار می کشند. در روزهای آمادگی برای برپایی جشن نوروز شیره گندم را با آرد مخلوط کرده به دیگ می‌ریزند و روی آتش برای پخت می‌گذارند. پخت سمنک از صبح زود دو روز قبل از عید آغاز می شود و برای این که سمنک خیلی دیر می‌پزد، زنان طباخ گرد دیگ جمع شده و تا پخت آن با زدن دف در وصف نوروز ترانه می‌خوانند.

 

به عقیده تاجیک‌ها، در زمان پخت سمنو از حکایت های مذهبی و دینی می گویند، به خصوص از حضرت فاطمه زهرا که به گفته آنان در آن زمان به عنوان طعام استفاده می کردند. هم چنین حاجتمندان می‌توانند حاجت بگیرند و بیماران نیز شفا یابند و به این خاطر سمنو به معنی استقبال از بهار و در بین تاجیک‌ها شفابخش است.در مراحل آخر پخت این خوراکی عیدانه زنان با آرزوی نیک به داخل دیگ سمنک هفت دانه سنگ خرد و چهارمغز (گردو) می‌اندازند. گفته می‌شود هنگام توزیع سمنو این سنگ‌ها و گردوها به کاسه هر کسی افتاد، وی به آرزویش خواهد رسید.

 

۸-مسابقه بزكشی:

مسابقه بزکشی هم یکی دیگر از برنامه های جدا نشدنی از جشن نوروز در تاجیکستان است. لاشه بز را وسط میدان می گذارند و از بلندگویی که روی کانتینری آن سوی میدان نصب شده در هر دور، مقدار جایزه و نام کسبه ای که هزینه جایزه این دور را متقبل شده اعلام می کنند. بعضی ها شرکت   می کنند و آن هایی که جایزه باب میل آنان  نباشد اطراف میدان سوارکاری یورتمه می روند تا دور بعدی آغاز شود.

 

مسابقه تا جایی که جایزه دهنده ای باشد ادامه پیدا می کند. در زمین بازی میدان بزکشی دو تکه پارچه قرمز بیش از هر چیز جلب توجه می کند، یکی پرچم جایی که مقصد نهایی لاشه بز است و دیگری دستار داور مسابقه که با ریش سفید و بلندش وسط میدان ایستاده است. مسابقه بزکشی شاید تنها میراث باقی مانده ای است که حس جنگ های سلحشورانه باستان را در ذهن هر تماشاگری تداعی می کند.

 

۹-شاگون بهار مبارک:

در بدخشان در شب دوم سال نو از کله و پاچه گوسفند وگندم غذای مخصوصی تهیه می کنند که به آن “باج” می گویند. تاجیک ها در نخستین روز نوروز، صبحانه را با انواع غذاهای شیرین صرف می کنند که عبارت است از حلوا، شیربرنج، غوز حماچ ، به این امید که تا پایان سال زندگی شان شیرین باشد. پس از صرف صبحانه پارچه سرخی را بالای در ورودی خانه می آویزند که آن را نشانه بهروزی و خوش بختی می دانند. آن گاه اثاث خانه را که از قبل تمیز کرده اند به طرزی نیکو می چینند، سپس پنجره ها را می گشایند تا نسیم نوروزی در زوایای خانه به گردش درآید. همه لباس تازه به تن می کنند و کوچک ترها در حالی که غنچه ای از گل سرخ در دست دارند نزد بزرگترها می روند و با گفتن”شاگون بهار مبارک” سالی خوش برایشان آرزو می کنند.

نوروز در تاجیکستان



تاور بریج در لندن

تاور بریج (به انگلیسی: Tower Bridge) به معنای پل برج نام یکی از مشهورترین سازه‌ها و پل‌های لندن، پایتخت انگلستان است که بر روی رود تیمز ساخته شده است. این پل که کار ساختش در ۱۸۸۶ آغاز و در ۱۸۹۴ به پایان رسید در نزدیکی پل لندن و برج لندن قرار دارد. برج‌های این پل دارای معماری گوتیک است و بخشی از مسیر جاده‌روی آن را می‌توان در مواقع لزوم بالا کشید تا کشتی‌های بزرگ بتوانند به‌راحتی از زیر آن عبور نمایند. پل لندن در حال حاضر یکی از معروف ترین پل های کلاسیک و تاریخی دنیا است و بین گردشگران تور مسافرتی محبوبیتی خاص پیدا کرده است. به گونه ای که گردشگران برای بازدید از این برج، توریک روزه ای را ترتیب می دهند. این برج از جهت دیگر یکی از سوژه های ناب برای عکاسان بناهای تاریخی و همچنین عکاسان شهری است. و می توان نمایی از آن را در اغلب پوسترهای تبلیغاتی و تاریخی نیز مشاهده کرد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تاور بریج در لندن



معابد باستانی مصر

آخرین ساخت و ساز و استفاده از معابد در مصر به قرن ۶ میلادی بازمی گردد، بنابراین جای تعجب نیست که این معابد باستانی مناطق زیادی از اماکن توریستی مصر را پوشش داده است، هر توریست که به مصر سفر کند بدون بازدید از حداقل یکی از این معابد سفرش کامل نخواهد بود.

معبد مدینت هابو

معبد مدینت هابو در کرانه‌ی باختری اقصر واقع شده و نامی عربی برای یک مجتمع معبد بزرگی است که به خوبی حفظ شده است. فراعنه حتشپسوت و توتمس سوم معبد کوچکی را که مخصوص خدای آمون بود ساختند. در کنار معبد آن‌ها ، رامسس سوم معبد خود یعنی مدینت هابو را بنا کرد. رامسس سوم سپس هر دو ساختار را در درون دیوارهای عظیم خشتی محصور کرد که شامل انبار ، کارگاه‌ها و خوابگاه است.

 

معبد کوم امبو

معبد کوم امبو در تپه‌ی مشرف به رود نیل واقع شده و یکی از غیر معمول‌ترین معابد ساخته شده در طول دوران پادشاهی بطلمیوسی است. ساخت معبد واقعی توسط Ptolemy VI در اوایل سده‌ی دوم قبل از میلاد آغاز شد. معبد کوم امبو در واقع دو معبد است و هر چیزی در آن در امتداد محور اصلی کپی شده است. در آن دو ورودی ، دو دادگاه ، دو تالار ستون‌دار و دو پناهگاه وجود دارد.

 

معبد Colossi of Memnon

این معبد در سال ۱۳۵۰ قبل از میلاد ساخته شده و دارای دو مجسمه‌ی سنگی بزرگی است که آمنهوتپ سوم در موقعیت نشسته را به تصویر می‌کشد. کاربرد اصلی این معبد محافظت و نگهبانی از ورودی معبد آمنهوتپ بود. این معبد یکی از بزرگ ترین معابد در مصر باستان بوده است اما امروزه تنها دو مجسمه از آن باقی مانده است. هر دو مجسمه نیز تا حدودی آسیب دیده اند و از کمر به بالا تقریبا غیر قابل تشخیص است.

 

معبد فیله

 

معبد ادفو

 

معبد ستی یکم

معبد ستی یکم ، یکی از معابدی است که در کرانه باختری رود نیل در ابیدوس واقع شده است. معبد باستانی در دوران پایانی سلطنت ستی ساخته شد، و ممکن است پس از مرگ او توسط پسر او رامسس کبیر در سال ۱۲۷۹ قبل از میلاد تکمیل شده باشد. معبد شامل فهرست پادشاهای ابیدوس است.

 

معبد حتشپسوت

 

معابد باستانی مصر



جاذبه های توریستی جزیره سیسیل ایتالیا

سیسیل نام بزرگ‌ترین جزیره ایتالیا در دریای مدیترانه است.

«اگر ایتالیا رفته باشید و از سیسیل دیدن نکرده باشید اصلاً به ایتالیا نرفته اید، زیرا سیسیل سرنخ همه چیز است.» – گوته

۱٫ دره معابد (Valle dei Templi) این دره یکی از برجسته ترین نمونه های هنر و معماری یونان کبیر و یکی از جاذبه های اصلی گردشگری سیسیل و بنای تاریخی ملی ایتالیا است.

۲٫ کوه اتنا (Mount Etna) مهمترین شاخصه این سرزمین کوه اتنا به ارتفاع ۳۳۲۰ متر است که بلندترین آتشفشان فعال اروپا و یکی از فعال ترین آتشفشان های دنیاست.

۳٫ کلیسای جامع پالرمو (Palermo Cathedral) این کلیسای جامع به عنوان یک مجموعه معماری، به خاطر حضور سبک های مختلف معماری و تاریخ طولانی تعدیلات، اضافات، بازسازی ها و مرمت ها شاخص است که آخرین آنها در قرن هجدهم اتفاق افتاد.

۴٫ آمفی تئاتر یونانی تائورمینا (Ancient theatre of Taormina) این تئاتر در قرن هفتم قبل از میلاد ساخته شده است. هنوز بیشتر قسمت های آن قابل مشاهده است که به سبک یونانی و نه رومی بوده است.

۵٫ گورستان پانتالیکا (Necropolis of Pantalica) این مکان که جزو میراث جهانی یونسکو ثبت شده است، از ۵۰۰۰ قبر متعلق به قرن سیزدهم تا هفتم قبل از میلاد تشکیل شده است.

۶٫ کلیسای کاتانیا (Catania Duomo) این کلیسا که در کاتانیا واقع شده است به خاطر سبک معماری باروکش معروف است. معمار آن جیووانی باتیستا واکارینی است که سبک باروک سیسیلی در کارهایش دیده می شود.

۷٫ سلینانته (Selinunte) این منطقه یک شهر یونانی باستانی در ساحل جنوبی سیسیل است. این سایت باستانی ۵ معبد دارد که در اکروپولیس متمرکز شده اند.

۸٫ کلیسای جامع سیراکوزا (Duomo di Syracusa) سیراکوز یا سیراکوزا پر از سایت های باستان شناسی و بناهای تاریخی است که همه نمونه ای از معماری برجسته و جنبه های مختلف فرهنگی از جمله یونانی، رومی و باروک است. در نمای این کلیسا سبک معماری باروک کاملاً مشهود است.

 

۹٫ ویلا رومانا دل کاساله (Villa Romana del Casale) این ویلای رومی در ربع اول قرن چهارم در سه کیلومتری بیرون شهر پیاتزا ارمرینا در سیسیل ساخته شده است و دارای غنی ترین، بزرگترین و پیچیده ترین کلکسیون موزائیک ها در دنیا است و یکی از میراث های جهانی یونسکو است.

۱۰٫ آشپزی سیسیلی (Sicilian cuisine) ردپای انواع فرهنگ های اسپانیایی، یونانی و عربی در دو هزاره اخیره در آشپزی سیسیلی دیده می شود. در منطقه سیسیل پیتزای سیسیلی، پاستا، مارزیپان و دسر کانولی را حتماً امتحان کنید.

جاذبه های توریستی جزیره سیسیل ایتالیا



جزیره مادیرا پرتغال

جزایر مادیرا (به پرتغالی: mɐˈdejɾɐ) منطقه‌ای خودمختار در کشور پرتغال در شمال اقیانوس اطلس که پایتخت آن فونشال است. مساحت جزیره مادیرا ۸۰۱ کیلومتر مربع می‌باشد. این جزیره از دورترین مناطق اتحادیه اروپا (وابسته به کشور پرتغال) در میان مسیر کشتیرانی دریای کارائیب، شمال قاره آمریکا و اروپا قرار دارد.

بندر فونشال بندرگاه مهم در این مسیر است.

 

پایتخت این منطقه شهر فونشال با ۱۰۰۸۴۷ نفر جمعیت می‌باشد. درست است که در مادیرا چند ساحل مخصوص شنا وجود دارد اما این جزیره در بین توریست‌هایی که به دنبال تعطیلات ساحلی هستند چندان شناخته شده نیست زیرا جاذبه اصلی مادیرا صخره‌های زیبایی است که به دریا پیوسته‌اند. مهم نیست که شما چند سال دارید یا از کدام ملیت هستید زیرا طلسم مادیرا هر توریستی را گرفتار خود خواهد کرد. شهر مادیرا به معنای واقعی یک شهر مدرن در دل یک طبیعت بکر است؛ ساخت و سازهای داخلی جوری طراحی شده است که کمترین آسیب را به پوشش گیاهی و منابع طبیعی برساند. از بالای صخره‌ها که به دریا نگاه می‌کنید هاله‌ای از مه حد فاصل آبی دریا و سرسبزی تپه‌ها را پر کرده است و همین سحر و جادوهای طبیعی باعث شده این شهر برای قرن‌ها مسافران بسیاری را به خود جذب کند. طعم منحصر به فرد آبمیوه‌های عجیب و غریب از گیاهان و میوه‌های این جزیره یکی از دلخوشی‌های گردشگران است.

جزیره مادیرا از یک سری قله‌های آتشفشانی که سر از دریا درآورده‌اند تشکیل شده و آب و هوای اقیانوسی باعث شده تمام طول سال در مادیرا بهار باشد. با توجه به موقعیت سوق الجیشی مادیرا در مسیر حمل و نقل قاره‌های اروپا، آفریقا و آمریکا این شهر به یک پایگاه مهم تجاری هم تبدیل شده است.

 

 

 

 

 

جزیره مادیرا پرتغال



هتل کاخ دریاچه در هند

شهر اودیپور (Udaipur) در هندوستان به عنوان ونیز شرق شناخته شده است. هتل کاخ دریاچه (به انگلیسی : Taj Lake Palace) به عنوان یک جاذبه گردشگری فوق العاده زیبا و خاص در اودایپور هندوستان مطرح است. دریاچه پیچولا در شهرستان اودایپور میزبان کاخی تفریحی در میان آب می باشد. این کاخ که باتوجه به تحقیقات تاریخشناسان مربوط به قرن ۱۸ می باشد.این کاخ درواقع تفریح گاه تابستانی پادشاهان بوده، امروز یک هتل لوکس ۵ ستاره ، تحت عنوان ” هتل ها استراحت گاه و قصرهای تاج” است. هتل کاخ دریاچه در حمل و نقل مهمانان به هتل از اسکله در کاخ شهر در ساحل شرق دریاچه پیچولا عمل یک قایق را انجام می دهد. این کاخ در سال ۱۹۸۳ زمانی مشهور شد که در فیلم اختاپوس جیمز باند به عنوان خانه شخصیت اول استفاده شد، این بنای تاریخی دیدنی و جذاب شناور در آب های دریاچه Pichola واقع شده است.

هتل کاخ دریاچه در هند

 

 

 

هتل کاخ دریاچه در هند

 

 

هتل کاخ دریاچه در هند



جزیره کائوآئی هاوایی

کائوآئی یکی از جزایر هشت‌گانه ایالت هاوایی آمریکا و چهارمین جزیره از لحاظ بزرگی میان جزایر هاوایی در اقیانوس آرام است، که فوران آتشفشان هایی در حدود ۶ میلیون سال پیش تشکیل شده است. جاذبه های گردشگری طبیعی جزیره Kauai بی شمارند، بزرگترین جمعیت پرندگان آبزی و گیاهان بومی هاوایی در کنار منظره هایی فوق العاده از صخره های غوطه ور در میان دریا قطعا هر توریست و گردشگری را جذب زیبایی های خود می کند.

 

 

 

جزیره کائوآئی هاوایی



ساحل بوندی در استرالیا

ساحل بوندی یکی از معروف‌ترین سواحل استرالیا است و در سطح جهانی شناخته شده است. این ساحل بیشتر از هر ساحل دیگری در استرالیا بر روی کارت‌پستال‌ها و بیشتر برنامه‌های تلویزیونی و فیلم‌ها، نمایش داده شده است. ساحل بوندی یکی از پربازدیدترین سواحل کشور استرالیا و سیدنی به شمار می رود. این مكان در ابتدا بسیار كوچك و حتی خیلی دور از مركز تجاری سیدنی بود. تا سال ۱۹۰۶ شنا کردن در این مكان ممنوع بود. در رستورانهای ساحل بوندی میتوانید انواع غذاهای دریایی ، گیاهی ، و استرالیایی رابیابید. هرساله ده‌ها هزار نفر از مردم، از افرادی که تنها با یک کوله پشتی سفر می‌کنند تا میلیاردرها، به سواحل طلایی این پهنه می‌آیند، در مساحت یک کیلومتری ساحل شهر قدم می‌زنند، آهسته می‌دوند یا تنها از آفتاب لذت می‌برند. ساحل بوندی تنها ده کیلومتر از مرکز شهر فاصله دارد و یکی از شلوغ‌ترین سواحل سیدنی است. اینجا میزبان رویدادهایی است که در طول سال برگزار می‌شوند، از نمایش‌های انجمن هنر تا دو ماراتن ساحلی.

 

اگر به سیدنی آمدید، بازدید از ساحل بوندی را که با وسایل نقلیه عمومی ۳۰ دقیقه از مرکز شهر فاصله دارد فراموش نکنید.

ساحل بوندی در استرالیا